Müşterinin para ödediği iş ile biz kendi kendimize yarattığımız iş arasındaki fark. Lean bunun üzerine kurulu.
Lean Usta süpürgesiyle Terzi Usta'nın atölyesini dolaşır, bekleyen bir kumaş yığınını gösterip sorar. Genç kendinden emin ama tuzağa düşer. Toplantı şöyle geçer:
Üç kategori üç panelde: kesim (değer), bekleyen kutular (israf), resmî mühür (zorunlu israf).
Her adımı sınıflandır: değer katıyor mu, israf mı, zorunlu israf mı? (bu sayfada da çalışır)
Yapay zekâ süreci adımlara böler, her adıma "müşteri buna para öder mi?" sorusunu uygulayıp taslak çıkarır; sen sahada doğrularsın.
Yapay zekâ adımın adını bilir ama sizin atölyenizi bilmez: her etiketi o işi yapan kişiyle sahada doğrulayın; özellikle "zorunlu israf" gerçekten zorunlu mu diye sorgulayın.
Müşteriyi tanıdık, sesini duyduk, kriterini ölçtük, değerini gördük. Masada siparişin yolu bir değer akışı şeridi gibi serili: hangi adım yeşil, hangisi kırmızı, hangisi turuncu. Peki bu adımların hepsi neyin içinde akıyor? Süreç. Sıradaki modül onu soruyor.